|
Tegenwoordig is het via internet en smartphone makkelijk vrienden maken.
Dankzij sociale netwerken als Facebook en
LinkedIn bloeien vriendschappen op via een simpele muisklik. Zo kunnen
we in de zogenaamde digitale netwerksamen-leving onze vriendenkring eindeloos
uitbreiden. Een schat aan sociale potentie, want het maakt niet meer uit
wie of waar je bent; vrienden maken op het internet kan altijd.
Al dat Facebooken stemt ook tot nadenken. Traditionele condities voor vriendschap
lijken te veranderen. Met de opkomst van de sociale netwerken is fysieke
nabijheid niet langer nodig om vrienden te zijn. Ook de tijd die je met
elkaar doorbrengt is niet meer zo relevant. Hoeveel ruimte en tijd heeft
een relatie dan nodig? Welke rol speelt intimiteit als er een digitaal
medium tussen jou en de ander zit? En wat verwachten we heden ten dage
eigenlijk van een vriendschap?
In de groepstentoonstelling Mijn Vriend & Ik gaat de kunst op zoek naar
vriendschap. De werken ontrafelen de verschillende aspecten van vriendschap
en tonen de schoonheid en complexiteit van relaties. Precies dat wat in
de digitale vorm van vriendschap vaak ongezien blijft.
Judith van IJken - MyFamily
Op Facebook vormt een willekeurige ‘link’ vaak al genoeg aanleiding
iemand tot vriend te maken. Je blijkt dezelfde naam of hobby te hebben,
of je ‘Liked’ een filmpje waarmee de ander zijn profiel heeft opgevrolijkt.
In haar serie MyFamily neemt Judith van IJken sociale
netwerken onder de loep. Zij vertaalt de manier waarop wij digitale vrienden
maken op deze netwerken naar een fysieke en verstilde vorm. De meisjes
op de foto’s lijken zusjes, of in ieder geval goede vriendinnen. Of toch
niet? Is er slecht een willekeurige verband waarom ze met elkaar op de
foto staan?
Alicia Framis - Foreign Affairs
Alicia Framis baseerde haar werk op het verlangen van vele jonge
Chinese vrouwen naar een relatie met een westerse man; voor hen een uitweg
uit hun armoedig bestaan en een ticket naar de vrijheid. Via de media krijgen
deze vrouwen het ideaalbeeld voorgeschoteld van een onbevangen en vrij
leven met zo’n westerse man. Zij gooien dan ook alles in de strijd de liefde
van deze mannen te winnen. De werkelijkheid blijkt een stuk minder ideaal.
Hun werelden liggen ver uit elkaar en vaak spreken zij niet eens dezelfde
taal.
Framis zet in haar werk Foreign Affairs een digitale wereld
af tegen de werkelijkheid. Wij zien een storyboard van de liefdesrelatie
tussen een meisje en een mannequin. De mannequin staat symbool voor de
westerse man en de dromen van het meisje. De 23 foto’s scheppen een verontrustend
beeld. Want in plaats van liefde zijn wij getuige – bijna als voyeurs –
van een grote eenzaamheid. Hoe groot is de mogelijkheid dat het meisje
het beeld dat de media oproepen in werkelijkheid kan doorleven?
Claire Harvey - Easy Removable People
In het werk Easy Removable People schept Claire
Harvey een wereld die zij samenstelt uit geïsoleerde fragmenten uit het
dagelijks leven. Harvey tekende op kleine stukjes plakband mensen die ze
op straat tegenkwam. Door het samenvoegen van deze fragmenten vormt zich
een tijdelijke voorstelling; een grote groep mensen, misschien wel op een
plein. Het is een momentopname van een willekeurige plek stilgelegd in
de tijd. Maar de voorstelling kan zo worden aangepast. Mensen zijn eenvoudig
te verplaatsen of te verwijderen en na elke combinatie staan de figuren
weer op zichzelf. Zo komen wij constant mensen tegen, zonder hen echt te
ontmoeten, want niet gauw daarna vervolgen wij alweer onze eigen wegen.
Helena Almeida - Sans Titre
In haar kunstwerken staat Helena Almeida over het algemeen altijd
zelf voor de camera. Met haar aanwezigheid in het beeld wil zij een fenomenologische
(direct ervaarbare) ruimte laten ontstaan in het platte vlak. Zij beschrijft
haar werk als intieme performance, bestemd voor de camera en haar vaste
filmer en fotograaf; haar man. In de jaren ’80 ontmoetten die twee elkaar
voor het eerst in het platte vlak, waarna door de jaren heen een aantal
werken volgden waarin beiden figureerden. De ontmoetingen waren soms gewelddadig,
maar vaker gelijk een omhelzing.
In Almeida’s meest recente videowerk Sans Titre
ontmoeten zij en haar man elkaar opnieuw. Dit maal op een liefdevolle maar
verstikkende wijze. Met hun benen aan elkaar gebonden bewandelen zij gezamenlijk
hun (levens)pad; onafscheidelijk, maar ook vijandig, zonder ontsnapping.
Zoals Almeida het verwoordde is het werk een zoektocht naar ruimte waar
je de ander ontmoet.
Feiko Beckers - Walking up and down to a woman I once had a
crush on (square, triangle, circle and diamond)
De titel van het werk van Feiko Beckers belooft een spannende
scene: Walking up and down to a woman I once had a crush on (square,
triangle, circle and diamond). Maar in de video blijft de dramatiek
uit. Het ‘op en neer lopen’ wordt bepaald door vooraf vastgelegde geometrische
vormen. Telkens wanneer de jongen in de buurt van het meisje komt, beheerst
de opgelegde vorm het uitblijven van het contact tussen de twee. Vastgezet
in een structuur is er geen ruimte over voor het onverwachte; de dramatische
ontmoeting.
Milouskha Bokma - Clue nr.9
De twee meisjes in het werk Clue nr.9 van Milouskha
Bokma zijn in innige omhelzing. Maar bij nader inzien blijkt er iets aan
de hand. De twee meisjes omhelzen elkaar niet, maar houden hun armen strak
langs het eigen lichaam. Communicatie tussen beiden wordt onmogelijk gemaakt
door de fysieke tussenkomst van een krant. Bij wijze van masker ontneemt
dit medium hen de kans contact te maken. De meisjes zijn echter wel afhankelijk
van elkaar in het omhoog houden van de krant en het in stand houden van
de vervreemdende situatie.
Charles Mason - Exit Wounds
In het werk Exit Wounds van Charles Mason neemt
een krant de vorm van een masker aan. In de rubriek Soulmates van de Observer
kunnen mensen hun contactadvertenties plaatsen. De krant is echter veranderd
in een masker waardoor de advertenties onleesbaar zijn. Door de twee kijkgaatjes
kun je iemand veilig begluren als een rechercheur in een klassieke detective.
Maar door jezelf achter een masker – een medium – te verschuilen, zal er
nooit een echt contact tot stand komen. Sterker nog, je mist de kans op
Exit Wounds die ontstaan wanneer je werkelijk geraakt
wordt.
Arthur Kleinjan - Moments of Considered Time
De film van Arthur Kleinjan is een reflectie op hoofse liefde
en hedendaags daten, fictie en realiteit, film en fotografie. Een verhaal
ontvouwt zich langs een serie foto’s die genomen zijn in Cairo (Egypte).
Je hoort een vrouw vertellen hoe zij in een fotolab achtergebleven foto’s
ontdekte, waarvan de eigenaar, een persfotograaf, nooit meer is op komen
dagen. Op de foto’s staan verliefde stelletjes aan de oevers van de Nijl.
Deze beelden roepen zodanig de interesse op van de vrouw, dat ze besluit
zelf een kijkje te nemen bij de rivier. Daar treft ook zij verliefde koppels
aan en gaandeweg raakt zij steeds meer door hen gefascineerd. In eerste
instantie lijkt er een distantie te bestaan tussen de jongens en meisjes.
Ze praten enkel en raken elkaar nauwelijks aan. Hun bijna afstandelijke
manier van daten heeft iets weg van de hoofse liefde. Maar er schuilt intimiteit
in de uitgebreide tijd en ruimte die de mannen en vrouwen voor elkaar nemen.
De buitenwereld kan slechts toekijken naar hun Moments of Considered
Time.
Julianne Swartz - Flood, Lull en Tell en You
Bij de sculpturen van Julianne Swartz krijgt de expositiebezoeker
een actieve rol toebedeeld. Drie handgemaakte houten dozen, genaamd Open,
Flood en Tell nodigen uit geopend te worden.
Wanneer de bezoeker een doos opendoet, raakt hij overladen met stemmen
die intieme boodschappen fluisteren en later zelfs uitroepen. Pas als de
bezoeker de doos sluit houden de stemmen zich koest. Hij maakt hiermee
onvermijdelijk deel uit van het kunstwerk wat nog eens extra benadrukt
wordt door de podiumachtige setting waarin het werk wordt tentoongesteld.
Ook de installatie You verleidt de bezoeker, zowel fysiek
als auditief. In de verte horen we zachte stemmen. Pas als we heel dicht
bij de hangende sculptuur komen, ontrafelen we wat er wordt gezegd. Alsof
een geliefde in je oor fluistert. Bewust kiest Swartz hier voor het gebruik
van low-tech materiaal in een high-tech wereld. Zijn tijd en ruimte in
digitale media nauwelijks meer relevant, in deze opstelling zijn ze noodzakelijk
voor communicatie. Zo creëert Swartz door techniek een alternatieve, intieme
en menselijke ervaring van de wereld.
meer beeld
foto's expositie
foto's opening
hand out expositie
|
